Rok 1981 zapisał się w dziejach Żarnowej jako czas niezwykły. Spełniały się marzenia i modlitwy wielu pokoleń, a mieszkańcy mogli doświadczyć wypełniania się legendy związanej z miejscową kapliczką. Jak wspominała jedna z mieszkanek, według dawnej przepowiedni to miejsce wybrała sama Matka Boża, aby wierni składali jej cześć i oddawali chwałę Bogu, a w trudnych czasach lud miał wznieść tutaj kościół.
Tak też się stało. Ówczesny proboszcz parafii w Strzyżowie, do której należała Żarnowa, ks. prałat Adam Nowak, w wielkiej tajemnicy zakupił od pani Stanisławy Wolan murowany budynek mieszkalny w stanie surowym wraz z działką, na której niegdyś stała legendarna kapliczka. Rozpoczął on realizację planu zbudowania kaplicy w naszej miejscowości i powołania nowej parafii. Wieść o tym rozeszła się błyskawicznie po całej wsi. Były to jednak czasy bardzo trudne dla katolików, a zadanie nie należało do łatwych. Rozpoczęły się represje: mieszkańców wzywano na komendę milicji, nękano, przetrzymywano w areszcie i nakładano różne kary. Ks. Prałat zmagał się z procesami, a pani Stanisława Wolan straciła pracę w banku w Rzeszowie.
Parafianie nie ulękli się. Wystawiali warty i pilnowali kaplicy, aby nie została zamieniona na magazyn zbożowy. Czuwali przy słupie elektrycznym, by nie dopuścić do odcięcia prądu. Na placu płonęły ogniska, śpiewano pieśni religijne i modlono się, a we wewnętrzu w tajemnicy prowadzono prace adaptacyjne.
1 lipca 1981 r. została erygowana Parafia w Żarnowej. Jej terytorium wydzielono z parafii Strzyżów, a oprócz samej Żarnowej objęła ona część Glinika Charzewskiego i tereny dawnej wsi Żarnowa, dziś należące do Strzyżowa. Pierwszym proboszczem został ks. Stanisław Stęchły, który zamieszkał w dolnej części kaplicy.
Już wkrótce obok kaplicy rozpoczęto budowę nowego kościoła według projektu pana Smoczyńskiego, pod nadzorem inżyniera Jagiełły. Budowla powstawała wysiłkiem mieszkańców i dzięki ofiarności ludzi dobrej woli. W tym dziele szczególną rolę odegrał rodak, ks. Marian Ludwik Bober (ur. 28.03.1934 – zm. 23.07.2017). Wychowywany przez babcię Marię Lechowicz, od dziecka modlił się w starej kapliczce i – jak sam wspominał – to przed obrazem Matki Bożej Żarnowskiej otrzymał łaskę powołania kapłańskiego. Jako kapłan posługujący w Stanach Zjednoczonych przez całe życie wspierał duchowo i materialnie swoją rodzinną parafię, wnosząc ogromny wkład w budowę i wyposażenie świątyni. Po śmierci jego prochy sprowadzono do Ojczyzny i w 2017 r. i uroczyście złożono na cmentarzu parafialnym w Żarnowej.
Kościół pw. św. Maksymiliana Marii Kolbego został poświęcony 14 lipca 1984 r. przez biskupa przemyskiego Stefana Moskwę. Budynek kaplicy został przebudowany i pełni funkcję plebanii. W tym samym roku na polu Romana Śliwińskiego założono cmentarz parafialny. Wkrótce obok kościoła stanęła dzwonnica i ufundowano dzwony, które 23 sierpnia 1987 r. poświęcił arcybiskup Ignacy Tokarczuk podczas wizytacji parafii. Z każdym rokiem piękniało także wnętrze świątyni – powstał główny ołtarz z dużym, jesionowym krzyżem wykonanym przez Zenona Wolana, a wizerunek Ukrzyżowanego zamówiono w krakowskiej pracowni. Stopniowo pojawiały się ławki i kolejne elementy wyposażenia ufundowane przez parafian.
W 2006 r. proboszczem został ks. Tadeusz Pieniążek. Przed nim stanęło zadanie dokończenia budowy i odnowienia tego, co już powstało. Dzięki determinacji i zaangażowaniu wiernych, a także dzięki Bożej pomocy udało się zrealizować wiele ważnych inwestycji.
Obecny wystrój kościoła jest dziełem pana Marcina Szczepaniaka, który opracował projekt i zrealizował większość prac.
Nie wolno zapomnieć, że ta piękna świątynia, w której od blisko czterech dekad gromadzą się wierni, jest owocem pracy, ofiarności i hojności parafian oraz dobrodziejów. Wielu z nich odeszło już do wieczności, ale wierzymy, że radują się dziś z nami w chwale nieba. Wdzięczną pamięcią ogarniamy śp. ks. prałata Adama Nowaka, śp. ks. Mariana Ludwika Bobra, księży proboszczów: ks. Stanisława Stęchłego, śp. ks. Józefa Żółtka, ks. Wojciecha Barana i ks. Tadeusza Pieniążka, a także obecnego proboszcza ks. Jacka Biela oraz wszystkich wiernych, którzy tworzyli i ubogacali tę wspólnotę.
Dniem szczególnej łaski stał się 8 października 2023 r., kiedy cała parafia zgromadziła się na uroczystej liturgii, by wraz z księdzem Biskupem prosić o poświęcenie, namaszczenie i okadzenie kościoła – domu Bożego, w którym Pan pragnie uświęcać, oczyszczać i umacniać swój lud.
Księża Proboszczowie pracujący w Żarnowej
Urodził się 31 stycznia 1942 roku w Ujeznej, powiat Przeworsk. Święcenia kapłańskie przyjął 4 czerwca 1967 roku w Przemyślu. Pracował w parafiach: Przysietnica, Żołynia, Jasło, Nowa Sarzyna, Kraczkowa, Rudnik nad Sanem Żarnowa oraz Niebylec. Do parafii Żarnowa przybył jako pierwszy proboszcz nowo erygowanej wspólnoty. Od samego początku dał się poznać jako troskliwy duszpasterz, dobry gospodarz i sprawny organizator. W uznaniu zasług Kuria Biskupia w Przemyślu, 17 stycznia 1985 roku, przyznała mu przywilej używania rokiety i mantoletu. Ks. Stanisław Stęchły pozostawił w Żarnowej trwały ślad jako duszpasterz, który nie tylko budował świątynie, ale przede wszystkim umacniał wiarę i jedność parafialnej wspólnoty.
Urodził się w 1937 roku w Sanoku. Święcenia kapłańskie przyjął w 1960 roku. W latach 1971–1986 był proboszczem w parafii Bóbrka, gdzie zrealizował wiele inwestycji, m.in. wybudował nową plebanię, pokrył wieżę kościelną miedzią, a dach kościoła blachą ocynkowaną. Od 1986 roku pełnił posługę w naszej parafii, a następnie w Ostrowach Tuszowskich w diecezji rzeszowskiej. Od 5 sierpnia 1998 roku pracował w parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Cmolasie jako penitencjarz. Od 23 sierpnia 2015 roku mieszkał w Domu Księży Seniorów w Rzeszowie. Zmarł 28 czerwca 2017 roku i został pochowany na cmentarzu w Cmolasie.
- Ks. Wojciech Baran
- Ks. Tadeusz Pieniążek
- Ks. Jacek Biel
